powermetal - serwis

[Tomek/Nevermore]

Nawet niekiedy zdania są pokopiowane, a niektóre po prostu są przekształconymi opiniami Rafa.

U mnie na wydziale nazwaliby to plagiatem.

już samo skojarzenie słów: Slayer i "Hell awaits" jest plagiatem, nie uważasz?

[Kazz]

Cytat:Nawet niekiedy zdania są pokopiowane, a niektóre po prostu są przekształconymi opiniami Rafa.pokopiowane to i są całe zdania z mojego opracowania z 6tego numeru PMM... poza tym nie zapominaj, że większość tekstów z PMM znam na pamięć (gdyż wszystkie wielokrotnie sprawdzałem i poprawiałem)

Nawet niekiedy zdania są pokopiowane, a niektóre po prostu są przekształconymi opiniami Rafa.

Grane w szybkich tempach solówki, stały się na lata znakiem rozpoznawczym Slayera

Właśnie owe pierwszoplanowe, zwajchowane, jazgotliwe, dzikie, amelodyczne, oparte na dwóch gitarach prowadzących i grane w szybkich tempach solówki, stały się na lata symbolem stylistyki i rozpoznawczym znakiem Slayera

Na longplay trafiło siedem, przeważnie długich, rozbudowanych, szybkich lub bardzo szybkich kompozycji, o zmiennych tempach, bardzo spójnych, zwartych, tworzących prawdziwy monolit (jak ktoś szuka epickich thrashowych płyt-klasyków to lepszej nie znajdzie!). Co ciekawe całość dzieła spięto klamrą! Płytę rozpoczyna i kończy ten sam, niezapomniany gitarowy motyw, najbardziej charakterystyczny, rozpoznawalny riff.

Wracając do „Hell Awaits” należy podkreślić, że nie tylko pod względem stylistyki muzycznej, ale także pod względem koncepcji utworów album ów stanowi absolutny monolit. Dominują tu długie, rozbudowane kompozycje, o zmiennych tempach, łączące się jakby w jedną, wielką, monumentalną, wręcz swoiście epicką, piekielną thrash metalową suitę, spiętą jedną klamrą, longplay kończy się i zaczyna tym samym charakterystycznym motywem.

[Kazz]

[Cytat:U mnie na wydziale nazwaliby to plagiatem.już samo skojarzenie słów: Slayer i "Hell awaits" jest plagiatem, nie uważasz?

U mnie na wydziale nazwaliby to plagiatem.

Nie, podobnie jak np. "urodził się w roku"

[Tomek/Nevermore]

Tak ?

owszem... połowa obecnej recki to w znacznej mierze materiał z 2006 roku z 6 numeru PMM - sprawdź... nie wiesz poza tym,że napisałem jeszcze 2 inne recki HA oraz duże opracowanie o płytach Slayera do SITA (opracowanie sprzed pojawienia się Pure metalu jako magazynu), pewne zwroty się powtarzają i bedą powtarzać... no chyba,że napisze się dziewiczą reckę, najlepiej o płycie której się nie zna i której recenzji nigdy nie czytało się
pierwszy cytowany przez Ciebie fragment - tak, zgadzam się... a drugi... to połączenie 3 różnych fragmentów 3 różnych recek (w tym 2 moich), poza tym sprawdź sobie recki HA z prasy z lat 90tych (i odszukaj zwroty podobne lub zbliżone do: 'Płytę rozpoczyna i kończy ten sam, niezapomniany gitarowy motyw')
recki Slayera, które są obecnie na powermetal.pl i następne które będą - nie są dziewiczymi (no w 25% może są dziewicze), bo z założenia takowymi być nie miały... są rozbudowanymi opracowaniami, sklejanymi z różnych jakie kiedyś powstały...
o tym, że HA stanowi monolit - masz w co drugiej recenzji (ja mam dojście do 4 takowych), o tym,że płytę spięto swoistą klamrą - też, bo to aksjomat...
faktem jest, że użyłem w recenzji jaka trafiła na PMZ paru zwrotów, jakie Rafał zawarł w swojej pracy (zwrotów uniwersalnych, które znajdziesz w wielu recenzjach: "jazgotlie, świdrujące solówki... czy też o monolicie)

[Kazz]

No nie wiem, jak dla mnie przynajmniej w części recenzji ewidentnie widać podpieranie się i przekształcanie na siłę tekstu Rafa. No chyba, że to Raf przekształcił wcześniej Twój

[Tomek/Nevermore]

No nie wiem, jak dla mnie przynajmniej w części recenzji ewidentnie widać podpieranie się i przekształcanie na siłę tekstu Rafa. No chyba, że to Raf przekształcił wcześniej Twój

ani jedno ani drugie... recka Rafała jest napisana trudnym językiem, zanim ją do PMM wrzuciłem - czytałem ponad 10 razy, by przetrawić... pewne fragmenty znam na pamięć (starałem się pilnować tych zwajchowanych solówek, które najbardziej weszły mi w krew z pracy Rafała, by nie użyć w niniejszym opracowaniu)... podobnie jak i fragmenty opisów HA z lat 80tych czy 90tych... i pisząc o klamrze, czy o jazgotliwych gitarach czy dialogu 2 gitar musiałbym bardzo uważać by nie stosować identycznych zwrotów i po części uważałem (o klamrze jest bardzo podobny fragmencik w recce z rodzimej prasy, sprzed nastu lat), inna sprawa że niektóre określenia podobają mi się (nie tylko z pracy Rafała, ale sprzed wielu lat) i sobie je przyswoiłem
zresztą sam robiąc opracowania biograficzne nieraz podpierałem się dostępnymi (mniej lub bardziej) tekstami sprzed lat z prasy
recka HA to splot 3 recek plus 1/4 nowej treści oraz zastosowanie paru zwrotów chrakterystycznych dla pracy Rafała

[Stranger]

No nie wiem, jak dla mnie przynajmniej w części recenzji ewidentnie widać podpieranie się i przekształcanie na siłę tekstu Rafa. No chyba, że to Raf przekształcił wcześniej Twój

Jakoś specjalnie nie przepadam za doom metalem zarówno za klasycznym jak np. Candelmass jak i za death/doom metalem wykonaniu np. Bolt Thrower.

[Kazz]

wyciąganie wniosków i spostrzegawczość jak widać nadal nie są twoją mocną stroną.

[Stranger]

wyciąganie wniosków i spostrzegawczość jak widać nadal nie są twoją mocną stroną.

Jakoś specjalnie nie przepadam za doom metalem zarówno za klasycznym jak np. Candelmass jak i za death/doom metalem wykonaniu np. Bolt Thrower.

[Tomek/Nevermore]

Płyta zawiera siedem megaczadowych kawałków, zwartych, szybkich, o zmiennych tempach... wszystkie jednak stanowią prawdziwy monolit.

“Hell Awaits” to całość. Płytę rozpoczyna i kończy ten sam, niezapomniany gitarowy motyw. Chyba najbardziej charakterystyczny riff Anno Domini 1985.

Dominują tu długie, rozbudowane, w zamierzeniu chaotyczne kompozycje, o zmiennych tempach. Dziś wiele grup gra szybciej i mocniej, ale Slayer był pod wieloma względami tym pierwszym.