Nightmare - Dead Sun

[berba]

Infected
Of Sleepless Mind
Tangled in the Roots
Red Marble & Gold
Ikarus
Indifference
Dead Sun
Seeds of Agony
Inner Sanctum
Serpentine
Starry Skies Gone Black
Nowa wokalistka wprowadziła do muzyki Nightmare świeżość, momentami śpiewa o wiele agresywniej niż Jo Amore, co nie znaczy że ta agresywność nie pasuje do numerów.
Dzisiaj premiera.

[robpal]

Będzie badane, zwłaszcza, że wokalistka znana i dobra.

[xarex]

Po pierwszym razie mam mieszane uczucie,w sferze Nightmare (FRA)jestem konserwatysta tak wiec tesknie za niepowtarzalnym Jo Amore..odpowiednia moc jednak jest i solowki bardziej soczyste lechca uszy.
Ps.W utworze Serpentine Kelly Sundown Carpenter

[Strati]

Teraz "składowo" to zupełnie inny zespół. Mimo to, zwiastuny płyty zapowiadają muzycznie nawiązanie stylem do ostatnich płyt.
Niemniej cieszę się, że załapałam się jeszcze na koncert z Amorami
_________________
Heavy Metal Pages nr 84
https://issuu.com/heavy_metal_pages/docs/hmp_84_voivod

[Last Axeman]

Każdy ich album wydany po powrocie przypadł mi do gustu i to mocno. Ostatni - jak się okazuje - pożegnalny z Amorami, był jednym z najlepszych w 2014 roku. Dwa upublicznione wcześniej kawałki z nówki nie porwały mnie niestety za bardzo. Niby instrumentalnie to kontynuacja tej samej stylistyki, ale charakterystyczny wokal Jo robił różnicę. Magali to inny głos (nie mówię, że gorszy), na tyle, że ogólny wydźwięk tych dwóch utworów też jest nieco inny. Chyba potrzebuję czasu, żeby się przekonać. Całość zapewne sprawdzę niebawem.

[sonen]

Magali daje radę. Kawał dobrego, ciężkiego i melodyjnego łojenia z potężnym wokalem.

[Riedlowiec]

Jestem po dwóch obrotach, póki co mnie nie ruszyło. Powalczę może zatrybi

[Riedlowiec]

Powalczyłem jeszcze. Muszę powiedzieć że wchodzi, zwłaszcza od kawałka tytułowego.

[robpal]

Działa dobrze, druga połowa albumu lepsza od pierwszej, wałek z Kellym zajebisty. Kiedyś posłucham więcej razy, może nawet dzisiaj

[Last Axeman]

Wczoraj załączyłem kilka utworów i zapowiada się to pozytywnie. Ciężko jest, czyli jedziemy wzorem poprzednich płyt. Na szczęście wiele się styl Francuzów nie zmienił, mimo rotacji za sitkiem.