MEGADETH - Endgame [2009]

K0stek · Post autor: **K0stek** » pn sie 31, 2009 8:47 pm

Po jednym przesłuchaniu tak "na ciepło" stwierdzam, że album jest zdecydowanie lepszy niż poprzedni.
_________________

Post autor: **Bartek (BD)** » wt wrz 01, 2009 9:27 am

"This Day We Fight"
\m/

Post autor: **berba** » wt wrz 01, 2009 9:42 am

Świetny album, i jak wcześniej zauważył K0stek, Endgame przebija poprzednika

Post autor: **firesoul** » wt wrz 01, 2009 9:47 am

Na pewno najlepszy album od dawna ale do świetności to mu jeszcze brakuje. Pierdolenie Rudego o powrocie do dni chwały o tyle zasadne że słychać ewidentne odniesienia okresu CTE (takie Bodies dość nachalnie kojarzy się z Symphony Of Destruction) i miejscami nawet RIP (najlepsze numery na płycie- Bit The Hand i Head Crusher). Ogólnie jest nieźle ale na razie jakoś specjalnie się nie opsrałem przy słuchaniu.

K0stek · Post autor: **K0stek** » wt wrz 01, 2009 10:06 am

Bartek (BD) pisze:"This Day We Fight"\m/

Dzisiej walczym
Przyzwoita płyta, wreszcie trochę ognia w riffach.
_________________

Post autor: **Meltorm** » wt wrz 01, 2009 10:19 am

Też po razie jestem. Otwieracz to jakieś gówno i nieco odstrasza ale drugi numer to już może przypominać galopady z RiPa. Jest kilka kwasów albo może zwyczajnie nieco mniej interesujących momentów. Jednak tym albumem rudy pokazał, że komponować to potrafi jak mało kto. Następna sprawa to solówki. Po prostu pozamiatali, nawet Mustaine bardziej się wysilił niż tylko pentatonika. Broderick to klasa sama w sobie, a jak próbuje naśladować Friedmana
No jestem na duże TAK ale mogło być jeszcze lepiej.

Post autor: **firesoul** » wt wrz 01, 2009 10:21 am

Prawda, solowki to sól tej płyty

Post autor: **Kamilbolt** » wt wrz 01, 2009 3:49 pm

Właśnie jestem po pierwszym odsłuchu i mogę tylko powiedzieć, ze poprzedni album może spadać :killer:
Rudy w świetnej formie zarówno wokalnej, jak i muzycznej.

Post autor: **SwordMaster** » wt wrz 01, 2009 3:54 pm

Po pierwszym odsłuchu - marketingowe gadki od razu sobie podarujmy. Płyta jest solidna ale w rzemieślniczym tego słowa znaczeniu. Brak iskry i różnorodności. To kawał dobrze wyciosanego i odegranego, ale jednak jednolitego klocka. Od początku do końca jest praktycznie tak samo. Brak temu materiałowi lotnych melodii, jakiejś iskry, no czegoś (kogoś) jest tu brak. A Broderick jest zajebisty ale Friedmanem nie będzie.
_________________
podpis musi być zajebisty!

K0stek · Post autor: **K0stek** » wt wrz 01, 2009 3:57 pm

Ale przynajmniej nie ma zamulania i grania na czas. Generalnie jest cały czas do przodu. Nooo, początek "The Hardest Part of Letting Go...Sealed With a Kiss" (co za tytuł w ogóle
) jest nie teges, ale potem kawałek się rozkręca co nie zmienia faktu, że to najsłabszy utwór na płycie.
_________________