Nazwa już trochę przyrdzewiała, zakurzona ale wciąż solidna i chyba warto co nieco powiedzieć na temat nowej płyty.
19 września premiera.
Tracklist
1. Serpent on the Cross
2. Tyrants Serenade
3. Salvation
4. Silence Like the Grave
5. Lay a Wreath Upon the World
6. Diluvium
7. Savage Days
8. Sirens
9. Deceivers
10. The Precipice
Bonus
11. This Stark Town
12. A Life Unknown
Trzy kawałki od dłuższego czasu, latają po sieci:

"Goty" mają się dobrze. Wracają zadbanie o doomowe brzmienie. Na razie najbardziej "Tyrants Serenade" walcuje mi mocno.

Udostępnione utwory wstydu im nie przynoszą. Zdecydowanie.
Zamówiłem limitkę, czekam niecierpliwie.

Po dwóch gorszych albumach udało im się wydać coś co prawie załapuje się na te 7/10, choć i tak raczej nie będę zbyt często wracał do Ascension skoro istnieje tyle lepszych płyt. W przypadku Paradise Lost regularnie wracam tylko do okresu od Believe in Nothing do The Plague Within, jednak zwykle z pominięciem Faith Divides Us - Death Unites Us, któremu daję zwykłe 7/10.
_________________
https://www.last.fm/pl/user/Adrian1234
https://rankingiplyt.blogspot.com

ALbum można podsumować: Solidna płyta, solidnego zespołu. Dla zwykłego słuchacza 7/10 dla die hard fanów 8/10.

Jako zwykły słuchacz, który lubi PL z okresu "Shades..." i "Icon", docenia eksperyment w postaci "Host", a ostatnia płyta na jakiej się zaczepiłem to "The Plague Within", która nawet mi się podobała - oceniłbym to na 5/10. Zupełnie nie zachęca do powrotu.

Niby ok ale w sumie się zanudziłem

Najlepszy Paradise Lost od czasu powrotu growli. Byłby jeszcze lepszy, gdyby Holmes jednak przestał growlować. Bo ta muzyka potrzebuje raczej wokali z "Shades of God", a nie tępego ryczenia, bo tak sobie wymarzyli metalowcy, dla których czyste wokale to zdrada ideałów. Jeśłi ktoś nie lubi śpiewania, a toleruje tylko ryk, pora udać się do psychiatry.
_________________
Litera Tura - blog literacki, co się kulom nie kłaniał

bardzo fajna płyta, początkowo nie zachwycała, ale dałem jej szanse i za 3-4tym razem ogarnąłem całość...
jest tu misz-masz wszystkiego co Paradise Lost proponowali od "Shades of God" po "One Second" - i choć wolę jednorodne dzieła - to ten album broni się zupełnie dobrze

Zgadzam się z powyższym postem Tomka. Dobra płyta im wyszła. Bardzo dobrze mi się tego słucha. Nawet ten, podkreślany brak jednorodności mi się podoba. Jakoś ostatnio lubię różnorodność i takie płyty mi dobrze wchodzą
_________________
Przyszłem wcześniej, gdyż nie miałem co robić!